Reforma administracyjna w 1999 roku spowodowała, że małe województwo łódzkie stało się bogatsze nie tylko o nowe terytorium z miastami, przemysłem i potencjałem ludzkim, ale również o nowe regiony etnograficzne, min: łowickie, sieradzkie, opoczyńskie, łęczyckie.
Dzięki przyłączeniu nowych obszarów województwo stało się bogatsze o bardzo różnorodne i ciekawe, szczególnie pod względem występowania kultury ludowej, regiony. Niektórzy badacze tematu twierdzą wręcz, że posiadamy jeden z największych w Polsce potencjałów etnograficznych. Wystarczy chociażby wziąć pod uwagę liczbę twórców ludowych, tak zrzeszonych w Stowarzyszeniu Twórców Ludowych, jak również działających bardzo prężnie poza strukturami tego stowarzyszenia oraz zespołów folklorystycznych (kapele, zespoły śpiewacze i obrzędowe, zespoły pieśni i tańca, soliści śpiewacy i instrumentaliści).
W konfrontacji z żywą wciąż sztuką ludową oraz widocznymi przejawami folkloru w województwie łódzkim, nie najlepiej wygląda sytuacja z materialnymi pamiątkami dawnej kultury ludowej. Stare budownictwo - poza nielicznymi, odosobnionymi miejscami, a przede wszystkim skansenami (których w regionie mamy niewiele) - właściwie nie występuje. Dosłownie pojedyncze chałupy, spichlerze, wiatraki, młyny można gdzieniegdzie odnaleźć, ale ich niechybny kres, z braku większego zainteresowania, wydaje się przesądzony. Instytucje, które z racji swoich obowiązków powinny się tym zajmować, z braku dofinansowania nie są w stanie udźwignąć tego ciężaru.
Na szczęście znalazło się kilku zapaleńców, którzy absolutnie prywatnymi środkami próbują ochronić przed całkowitym unicestwieniem pozostałości dawnych czasów. Podobnie sytuacja wygląda również z zabytkowymi kapliczkami i krzyżami przydrożnymi, jeszcze nie tak dawno tak pięknie wpisanymi w nasz krajobraz. Jest ich z roku na rok coraz mniej, jednak i w tym przypadku znaleźli się nieobojętni entuzjaści. Odnawiają swoim sumptem te magiczne - zaklęte w drewnie bądź kamieniu miejsca. Między innymi, współcześnie tworzący rzeźbiarze próbują na nowo "upiększać" wsie, miasteczka, a także drogi, pola, lasy, rzeki, granice pól Frasobliwymi, czy Nepomucenami.
TWÓRCY LUDOWI I NIEPROFESJONALI
Zróżnicowanie etnograficzne województwa łódzkiego, z tak prężnymi regionami jak: łowicko-skierniewicki, łęczycki, sieradzki, wieluńsko-pajęczański, rawsko-opoczynski i piotrkowsko-radaomszczański, jest widoczne we wszystkich dziedzinach kultury ludowej. Bogactwo kulturowe oraz niepowtarzalność etnograficzną można dostrzec przede wszystkim w folklorze i oryginalnej sztuce ludowej.
Ośrodek Regionalny ŁDK ma pod swoją opieką depozytariuszy sztuki, kształtującej się poza kręgiem problematyki, tendencji i wzorów sztuki oficjalnej, a wzbogacającej ją o nowe, komplementarne wartości. Jest to twórczość talentów nie kształconych, samorodnych, oryginalnych, wśród których odnaleźć można zarówno ciekawych opisywaczy świata, jak i artystów o gorącej wyobraźni. Stanowi ona nie tylko zabawę czy źródło zarobku, ale przede wszystkim była i jest od wielu pokoleń sposobem życia, a wielokrotnie jego sensem.
W województwie łódzkim działa aktywnie około 200 twórców ludowych i nieprofesjonalnych, którzy reprezentują niemalże wszystkie dziedziny sztuki ludowej i nieprofesjonalnej: rzeźbę, malarstwo, plastykę papierową, plastykę obrzędową, haft, koronkę, tkaninę, ceramikę, plecionkarstwo, zabawkarstwo, kowalstwo.
Bezpośredni kontakt i z twórcami możliwy jest poprzez Ośrodek Regionalny ŁDK, który dysponuje dokładną bazą danych. Możliwość obejrzenia prac twórców z województwa łódzkiego istnieje dzięki organizowanym przez Ośrodek Regionalny ŁDK - festiwalom, wystawom pokonkursowym i przeglądom sztuki ludowej i nieprofesjonalnej.
